Mulleres bispos

O Sínodo da Igrexa Anglicana aprobou na primeira semana de febreiro (68,8% dos votos) unhas medidas que abren a porta a reforma do Canon Anglicano, de xeito que as mulleres poidan ser bispos. Marca o comezo dunha nova fase. O grupo Mulleres na Igrexa (Watch) leva promovendo esta e outras reformas. Desde 1992 permite a muller ser sacerdote e xa se ordenaron máis de 2000 . Daquelas, uns cincocentos clérigos marcharon para a Igrexa católica, que non ten que soportar semellantes veleidades. Eles non estaban dispostos a aceptar a autoridade feminina. Non parece que agora vaia haber tantas desercións, aínda que Christina Rees do grupo Watch di que un 15% do clero oponse ao bispado feminino de xeito taxativo; en destaca os evanxélicos tradicionais que citan a San Pablo nunha carta a Timoteo: "Non permito á muller ensinar, nin exercer dominio sobre o home, só debe estar co silencio".
Aí... aí é xusto, onde se encontran coa Igrexa católica. o xefe desta igrexa estima que é moi relevante que Deus sexa varón, que se teña encarnado en ser humano varón e que isto é o que marca a liña.

Estrela Vilaverde

Exeria foi unha muller, crese que nacida na Gallaecia, pioneira para o seu tempo, xa que escribiu un libro da viaxe que fixo no século IV ao Oriente Próximo. Na súa honra púxoselle o nome a unha innovadora ferramenta informática creada polas empresas galegas Tagen Ata e Imaxin.
A aplicación analiza os textos e ofrece alternativas para un uso non sexista da linguaxe. Detecta os termos que poden considerarse discriminatorios e propón diferentes solucións, ofrecendo varios termos para realizar a escolla máis axeitada ao texto, de forma semellante ao funcionamento das ferramentas de corrección ortográfica ou gramatical. Dentro do proxecto Exeria existe tamén un buscador de termos en rede que pode resolver as dúbidas máis habituais.
O seu obxectivo inicial é servir de ferramenta de axuda ás persoas que traballan no eido da Administración, para conseguir que os textos administrativos empreguen unha linguaxe de carácter inclusivo; se ben, a súa vocación é de xeralidade.
A selección de termos (tras a análise de mais de 129 millóns de palabras) está baseada nun uso actual da lingua apoiándose na análise de diferentes textos da Administración.
Fronte a outras ferramentas semellantes xa existentes no Estado español (Themis, T-incluye, La lupa violeta...), Exeria destaca por ser de código aberto, polo que pode integrarse no paquete ofimático de software libre openoffice.
Na páxina web www.exeria.net podemos atopar toda a información sobre esta innovadora ferramenta informática, facer a súa descarga para diferentes sistemas operativos, e así mesmo facer comentos e suxestións, para a súa mellora e ampliación.

PRESENTACIÓN DA REVISTA ANDAINA
NA UNIVERSIDADE CARLOS III DE MADRID

Anna Amorós Pons

O pasado decembro, a revista Andaina foi presentada academicamente na Universidade Carlos III de Madrid, dentro dos relatorios do «I Congreso Mujer y Periodismo. En homenaje a Josefina Carabias». Baixo o título «Prensa feminista: 25 anos da revista Andaina» fíxose un percorrido da publicación na súa longa traxectoria no eido editorial galego. A conferencia centrouse en catro ámbitos de análise: no primeiro fíxose unha aproximación ao(s) contexto(s) da súa orixe; no segundo, un estudo das diferentes etapas da súa evolución; no terceiro, unha reflexión dos seus contidos temáticos e os cambios sociais, políticos e culturais acontecidos na sociedade galega e española; e, finalmente, unha análise do deseño gráfico, onde diversos estilos brotan das súas portadas como unha fonte inesgotable de creatividade.

O congreso foi dirixido pola catedrática de xornalismo Pilar Diezhandino e a profesora titular Teresa Sandoval e coordinado por Clara Sainz de Baranda e estivo organizado polo grupo de investigación PASEET (Periodismo y Análisis Social: Evolución, Efectos y Tendencias), conxuntamente co Departamento de Xornalismo e Comunicación Audiovisual da UC3M. Nel rendéuselle homenaxe, no centenario do seu nacemento, á figura da xornalista republicana e socialista Josefina Carabias (1908-1980). Esta muller é considerada a precursora do xornalismo feminino español. Profesional do xornalismo escrito e radiofónico e, ademais, escritora. Durante a segunda República foi cronista parlamentaria dos xornais Ahora y La Voz; colaboradora no programa informativo radiofónico La palabra de Unión Radio; ao rematar a guerra civil traballou no xornal Informaciones e, a partir do ano 1954, foi a súa corresponsal en Washington; en 1959, e durante nove anos, foi corresponsal en París para o xornal Ya; despois, ao voltar a España incorporouse como redactora a este xornal durante trece anos, ata a súa morte. Durante un período da súa etapa profesional como xornalista, nos anos corenta, utilizou o pseudónimo Carmen Moreno. Moreu aos 72 anos.

O Encontro «Mujer y Periodismo» durou tres días e a temática centrouse en tres eixes: a función da muller no xornalismo, a visibilidade da muller na información mediática e o xornalismo de Josefina Carabias. A conferencia inaugural correu a cargo de Magis Iglesias de FAPE (presidenta da Federación de Asociaciones de Periodistas de España). No congreso participaron tamén Maite Alcaraz (redactora xefe de ABC), Indira García (xerente da sección Internacional e Corresponsalías dos Servizos Informativos de Antena 3), Carmina Jaro (directora do programa diario de actualidade social Corazón de TVE), Fernando García Romanillos (Vocento), as xornalistas e escritoras Isabel San Sebastián e Judy Bustamante, Charo Izquierdo (directora de Yo Dona), Cristina Pérez Fraga (directora xeral da Axencia de Comunicación de Xénero AmecoPress), Iñaki Gabilondo (Presentador de Noticias Cuatro 2), Catherine Saupin (Universidade de Nantes-Francia), Mercedes Rico Carabias (embaixadora de España en Irlanda) e Fernando González Urbaneja (presidente da Asociación da Prensa de Madrid).

Os actos tiveron lugar no Salón de Graos e na Aula Magna do Edificio da Reitoría da Universidade Carlos III de Madrid, no Campus de Getafe, durante os días 10, 11 e 12 de decembro de 2008.

O Instituto da Xuventude publicou os resultados duns cuestionarios feitos á xente moza, entre 15 e 29 anos, cuns resultados que nos deberían preocupar. Aínda que hai un 43,6 % que opinan que é imprescindible ter un traballo remunerado para ser unha muller independente, un 26 % afirman que a maioría das mulleres prefire realmente crear unha familia e ter fillos. Tamén sorprende que un 49,4 % afirme que unha nai que traballe NON ten a mesma relación de calidade e estabilidade cos seus fillos que unha nai que non traballe.
A pesar das mensaxes sobre igualdade, a pesar da educación en aulas mixtas, aínda que distintas ONGs e asociacións percorran os centros escolares realizando talleres onde se fala de corresponsabilidade, onde se mostran outros modelos de masculinidade, cómpre actuar desde a base. Non se trata dun bombardeo de ideas sen máis, cando estamos vivindo nunha sociedade na que o machismo impera: un 20 % dos mozos di que o modelo ideal de familia é aquel no que a muller traballe menos horas ou non traballe para que se faga cargo da casa e dos fillos.

Nada peor, desde logo, que a súa incapacidade para ocuparse só dos seus asuntos.
Pasa que perden poder, por iso están frenéticos e desenfreados desde que a sociedade, de vez en vez máis secularizada, non lles concede o poder de antano, nen tampouco as leis que lles outorgaron desde 1940 prebendas, canonxías, privilexios e beneficios sen tasa.

Que quere dicir «as mulleres públicas», as que se pensa que se poden atopar nun bar de alterne, na esquina do barrio quente ou nun burdel, aínda que hoxe tamén, igual que a un home público podemos atopar discurseando no Parlamento, nunha Concellería ou nun debate cultural.
En Francia un grupo de mulleres e uns poucos homes tamén, quixeron xuntar as dúas acepcións e facer «Femmes Publiques» en nome dun feminismo distinto, que integre desexo e pracer.
Anne Souyris, xornalista e especialista en cuestións sociais, di que o seu movemento é minoritario e con vocación de seguir séndoo, que está integrado por feministas pro sexo, cansadas do tópico do amor gratuíto confrontado ao amor de pago. Formando parte dunhas inmensas minorías (prostitutas, lesbianas, mulleres, homes, transexuais, gais, hetero...) cansas de compaixón, e que se atreven a recoñecer que todos, dunha maneira ou outra, dun senso ou outros, estamos alienados. A nosa libertade –e as nosas tolerías— conquistarémola xuntos.
O pulo de agruparse venlles do retorno á orde moral que supón o actual Goberno. En cuestión de poucos días o ministro de Interior propuxo unha lei represiva relativa á prostitución; a filósofa Blandine Kriegel presentou un informe reclamando a censura co argumento de protexer aos menores; os pais gais e as nais lesbis víronse expulsados do Consello Superior de Información Sexual. A estes tres feitos engádense as declaracións do primeiro ministro Raffarin ante as mulleres empresarias, exhortándoas a fertilizar as enerxías femininas, así como as de Dominique Perben, ministro de Xustiza, poñendo en dúbida a imparcialidade das maxistradas cando teñen que enxuizar un varón acusado. Todo isto mobilizounas e como insiste Annes Souyris descubrímonos sempre en minoría.
Cando queres defender ás prostitutas, atópaste co feminismo tradicional que é prohibicionista, que estima que as putas están alienadas e son incapaces de decidir por si soas.
Afirman estar cansas da protección a través da prohibición. É dicir que se prohiba a prostitución ou se persiga aos clientes. Todas as relacións de poder e de dominio instáuranse e fabrícanse a través dalgún tipo de coacción. E iso é así, tanto se facemos a rúa coma se somos grafistas, traductoras ou xornalistas; se vendemos o noso sexo ou a nosa forza de traballo. Mais en cada un de nós hai unha capacidade de autonomía que queremos reforzar ¡só se fala de violencia cando se fala de prostitución, ou case, como se as relacións laborais non fosen violentas!